Ming RenBroker · RE/MAX Realtron Realty Inc., Brokerage
☎ 647-779-9186

اجاره، موجر و مستأجر

مستأجر اجاره را بدهکار است؛ آیا می‌توانید وسایلش را نگه دارید؟ ماده ۴۰ انتاریو می‌گوید نه

نویسنده , Broker, RE/MAX Realtron Realty Inc. (دربارهٔ مینگ) · تاریخ انتشار

Ming Ren · Broker · RE/MAX Realtron Realty Inc., Brokerage

→ همهٔ مقالات · اجاره، موجر و مستأجر · راهنمای جامع این دسته

من Ming Ren هستم، بروکر RE/MAX Realtron.

نتیجه را همان اول بگویم: در اجاره مسکونی در انتاریو، بدهکار بودن مستأجر به موجر این حق را نمی‌دهد که خودش مبلمان، لوازم خانگی یا ابزار مستأجر را به‌عنوان تضمین بردارد. حتی اگر بدهی واقعی باشد و وسایل درست همان‌جا در واحد شما باشد، نمی‌توانید خودتان آن‌ها را توقیف کنید. برای وصول اجاره معوقه فقط یک مسیر درست وجود دارد: درخواست به Landlord and Tenant Board (کمیسیون موجر و مستأجر، LTB)، صدور دستور، و اجرای همان دستور.

در این نوشته سه موضوع را بررسی می‌کنیم: ماده ۴۰ دقیقاً چه چیزی را ممنوع می‌کند، چرا موجرانی که از اجاره تجاری آمده‌اند بیشتر از همه این خط را رد می‌کنند، و بعد از اینکه مستأجر واقعاً رفت، اموال باقی‌مانده تابع کدام قواعد است.

موضوع اول: ماده ۴۰ «خودتان دست‌به‌کار شدن» را ممنوع می‌کند، نه خودِ طلب را

عنوان ماده ۴۰ قانون Residential Tenancies Act, 2006 «Distress abolished» (لغو توقیف) است و کل ماده یک جمله است: هیچ موجری نمی‌تواند بدون روند قانونی، به دلیل نپرداختن اجاره یا نقض هر تعهد دیگر مستأجر، اموال او را توقیف کند.

کلمات تعیین‌کننده «بدون روند قانونی» است. قانون نمی‌گوید موجر نمی‌تواند اجاره معوقه را مطالبه کند؛ می‌گوید موجر نمی‌تواند خودش مجری شود. بردن تلویزیون مستأجر، قفل کردن ابزارهایی که در گاراژ گذاشته، نگه داشتن مبلمان تا وقتی اجاره کامل شود؛ دلیلش هرچه باشد، اگر پشت آن هیچ روند قانونی نباشد، داخل ممنوعیت ماده ۴۰ قرار می‌گیرد.

ماده ۳۹، درست قبل از آن، همین اصل را درباره خودِ واحد به کار می‌برد: موجر فقط در دو حالت می‌تواند تصرف واحد را پس بگیرد: مستأجر خودش واحد را تخلیه یا رها کرده باشد، یا کمیسیون دستور تخلیه و تحویل تصرف صادر کرده باشد. پس گرفتن واحد نیازمند روند است؛ دست زدن به اموال مستأجر هم همین‌طور.

موضوع دوم: روش اجاره تجاری به خانه منتقل نمی‌شود

بسیاری از موجرانی که این خط را رد می‌کنند از ملک تجاری آمده‌اند و همان سابقه دقیقاً منشأ مشکل است. در اجاره تجاری هنوز یک راه‌حل قدیمی به نام distress (توقیف برای اجاره) وجود دارد: وقتی مستأجر تجاری اجاره را نپردازد، موجر می‌تواند بر اساس حقوق عرفی (common law) که قانون Commercial Tenancies Act آن را تنظیم می‌کند، کالاهای مستأجر در محل را توقیف و بفروشد تا بدهی پرداخت شود؛ معمولاً این کار را مأمور اجرا (bailiff) انجام می‌دهد و نیازی به گرفتن دستور دادگاه از قبل نیست.

این راه‌حل فقط در اجاره تجاری زنده است. در بخش مسکونی، ماده ۴۰ آن را با صراحت لغو کرده است. یک شهر، یک موجر، اما دو مجموعه قاعده کاملاً متفاوت: بدهی مغازه طبقه پایین و بدهی آپارتمان طبقه بالا یکسان رسیدگی نمی‌شود و آوردن عادت تجاری به داخل خانه، رایج‌ترین منشأ این اشتباه است که من می‌بینم.

یک مثال ساختگی از خودم، فقط برای روشن شدن موضوع: موجری هم یک واحد تجاری دارد و هم یک آپارتمان اجاره‌ای، و هر دو مستأجر عقب افتاده‌اند. برداشتن گام‌های قانونی توقیف علیه مغازه یک بحث است؛ اما بردن ماشین لباسشویی و مبل مستأجر آپارتمان به انباری، با این فکر که «وقتی اجاره را دادی پس می‌گیری»، همان لحظه از ماده ۴۰ رد شده است.

موضوع سوم: وقتی مستأجر واقعاً رفت، مواد ۴۱ و ۴۲ بر اموال باقی‌مانده حاکم است

ماده ۴۰ مربوط به زمانی است که اجاره برقرار است و مستأجر هنوز در واحد است. وقتی واحد از نظر قانونی تخلیه شد، اموال باقی‌مانده تابع دو ماده دیگر است که هر کدام شرایط خاص خود را دارد:

  • ماده ۴۱ (تخلیه واحد از مسیر قانونی): اگر واحد مطابق اخطار خاتمه اجاره، توافق دو طرف برای خاتمه، یا دستور کمیسیون مبنی بر خاتمه اجاره یا تخلیه، خالی شده باشد، موجر می‌تواند اموال باقی‌مانده در واحد یا مجموعه مسکونی را بفروشد، برای خود نگه دارد یا به شکل دیگری تعیین تکلیف کند. اما اگر دستور تخلیه اجرا شده باشد، تا ۷۲ ساعت پس از اجرا نمی‌توان چیزی را تعیین تکلیف کرد و در همین ۷۲ ساعت، موجر باید اموال مستأجر تخلیه‌شده را در نزدیکی واحد و در ساعات مقرر برای پس گرفتن در دسترس او قرار دهد.
  • ماده ۴۲ (رها شدن واحد): اگر مستأجر واحد را رها کرده باشد، موجر اول باید یا طبق ماده ۷۹ دستور خاتمه اجاره بگیرد، یا قصد خود برای تعیین تکلیف اموال را به مستأجر و به کمیسیون ابلاغ کند. اقلام ناایمن یا غیربهداشتی را می‌توان فوراً دور انداخت؛ بقیه اقلام فقط بعد از گذشتن ۳۰ روز، و اگر مستأجر در این مدت اعلام کند که می‌خواهد اموالش را پس بگیرد، موجر باید اجازه این کار را بدهد.

پیش‌شرط مشترک هر دو ماده یکی است: واحد اول باید از نظر قانونی تخلیه شده یا واقعاً رها شده باشد. «چند روز است خانه نیامده و اجاره‌اش هم عقب افتاده» به معنای رها کردن واحد نیست و اجازه نمی‌دهد واحد را زودتر خالی کنید. تا وقتی وضعیت روشن نشده، اجاره را برقرار فرض کنید.

یک پیامد دیگر را هم باید صریح گفت. توقیف آگاهانه اموال مستأجر برخلاف ماده ۴۰ فقط یک موضوع مدنیِ برگرداندن وسایل و پرداخت خسارت نیست. بند (d) ماده ۲۳۳ آن را جرم استانی می‌داند و در همان ماده‌ای قرارش می‌دهد که قطع خدمات حیاتی و تعویض غیرقانونی قفل قرار دارد. در صورت محکومیت، ماده ۲۳۸ حداکثر جریمه را برای اشخاص ۱۰۰٬۰۰۰ دلار کانادا و برای شرکت‌ها ۵۰۰٬۰۰۰ دلار کانادا تعیین کرده است. این‌ها حداکثرهای قانونی‌اند، نه جریمه‌های معمول؛ اما نشان می‌دهند قانون‌گذار این رفتار را در چه رده‌ای قرار داده است: اختلاف کوچک نیست، جرم است.

چند سوءبرداشت رایج

سوءبرداشت اول: «اجاره واقعاً بدهی اوست، پس نگه داشتن وسایلش حق من است.» بدهکار بودن یک واقعیت است؛ اجرای خودسرانه حقی نیست که همراهش بیاید. طلب از مسیر قانونی وصول می‌شود: درخواست به LTB، گرفتن دستور، اجرای دستور. اگر خودتان وسایل را توقیف کنید، طلبکار ممکن است به متهم تبدیل شود.

سوءبرداشت دوم: «چیزی نمی‌فروشم؛ فقط نگهش می‌دارم تا اجاره را بدهد.» ماده ۴۰ خودِ توقیف را ممنوع می‌کند؛ فروش لازم نیست. جابه‌جا کردن اموال، قفل کردنشان یا پس ندادنشان، وقتی هدف فشار برای پرداخت است، همان‌جا از خط رد شده‌اید.

سوءبرداشت سوم: «موجر تجاری می‌تواند، پس مسکونی هم باید شبیه آن باشد.» اصلاً شبیه نیست. distress در اجاره تجاری هنوز وجود دارد؛ در اجاره مسکونی ماده ۴۰ آن را صریحاً لغو کرده است. این دو مجموعه قاعده را نمی‌توان با هم مخلوط کرد.

سوءبرداشت چهارم: «رفت و وسایلش ماند؛ یعنی واحد را رها کرده، پس می‌توانم همه را خالی کنم.» نه. رها شدن واحد مسیر ماده ۴۲ را می‌خواهد: اول دستور خاتمه یا ابلاغ به مستأجر و کمیسیون، بعد ۳۰ روز انتظار (به‌جز اقلام ناایمن یا غیربهداشتی). اگر پیش از کامل شدن این روند واحد را خالی کنید، ریسک با موجر است.

اگر همین حالا با اجاره معوقه روبه‌رو هستید، این ترتیب را پیشنهاد می‌کنم

  1. اول دست نگه دارید: هیچ‌کدام از وسایل مستأجر را جابه‌جا، قفل یا نگه ندارید و از آن‌ها به‌عنوان ابزار چانه‌زنی استفاده نکنید. بدهی را ماه‌به‌ماه تطبیق دهید و اجاره‌نامه و سوابق پرداخت را کنار هم نگه دارید.
  2. اخطار خاتمه به دلیل نپرداختن اجاره (فرم N4) را دقیقاً طبق قانون ابلاغ کنید و به روش و تاریخ ابلاغ دقت کنید؛ اشتباه در این مرحله درخواست بعدی را متوقف می‌کند.
  3. اگر مستأجر تا مهلت مقرر کل بدهی را نپرداخت، به LTB درخواست بدهید (فرم L1) و بگذارید کمیسیون درباره بدهی و خاتمه اجاره تصمیم بگیرد.
  4. بعد از صدور دستور، همان را دنبال کنید: اجرای تخلیه با مأمور اجرا (sheriff) است، نه با حضور شخصی موجر برای خالی کردن واحد.
  5. وقتی واحد خالی شد، پیش از دست زدن به هر چیز باقی‌مانده مشخص کنید در کدام مسیر هستید: مهلت ۷۲ ساعته پس گرفتن اموال بعد از اجرای دستور تخلیه (ماده ۴۱) یا روند ۳۰ روزه رها شدن واحد (ماده ۴۲)؛ و از هر چیزی که تعیین تکلیف می‌کنید عکس و فهرست تهیه کنید.
  6. اگر مطمئن نیستید واحد «رها شده» محسوب می‌شود یا می‌توان به چیزی دست زد یا نه، قبل از اقدام از یک وکیل ملکی یا اجاره در انتاریو بپرسید، نه بعد از آن. جابه‌جا شدن این ترتیب، هزینه را کاملاً عوض می‌کند.

من Ming Ren هستم. در موضوع اجاره معوقه، یک گام آهسته در مسیر درست بسیار ارزان‌تر از یک گام سریع خارج از آن است. اگر با مسئله اجاره درگیر هستید، اجاره‌نامه و سوابق پرداخت را بیاورید تا سندبه‌سند با هم بررسی کنیم.


این نوشته اطلاعات عمومی است، نه مشاوره حقوقی. اینکه اجاره خاتمه یافته است یا واحد از نظر قانونی رها شده محسوب می‌شود، بر نحوه اعمال مواد ۴۰، ۴۱ و ۴۲ اثر می‌گذارد؛ پیش از اقدام با یک وکیل در انتاریو مشورت کنید.

منابع اصلی: Residential Tenancies Act, 2006, S.O. 2006, c. 17, مواد ۳۹، ۴۰، ۴۱، ۴۲، بند (d) ماده ۲۳۳ و ماده ۲۳۸ (Ontario e-Laws، بررسی‌شده در نوامبر ۲۰۲۶)؛ درباره distress در اجاره تجاری: Commercial Tenancies Act, R.S.O. 1990, c. L.7 و حقوق عرفی. سناریوی مغازه و آپارتمان در بالا مثال توضیحی است، نه یک پرونده واقعی.

پرسش‌های متداول

اجاره واقعاً بدهی مستأجر است، پس نگه داشتن وسایلش حق موجر است؟

بدهکار بودن یک واقعیت است، اما اجرای خودسرانه حقی نیست که همراهش بیاید. طلب از مسیر قانونی وصول می‌شود: درخواست به LTB، گرفتن دستور و اجرای دستور.

چیزی نمی‌فروشم، فقط نگهش می‌دارم تا اجاره را بدهد — این مجاز است؟

نه. ماده ۴۰ خود توقیف را ممنوع می‌کند و فروش لازم نیست. جابه‌جا کردن اموال، قفل کردنشان یا پس ندادنشان وقتی هدف فشار برای پرداخت است، از خط رد شدن است.

موجر تجاری می‌تواند وسایل را توقیف کند، پس مسکونی هم شبیه آن است؟

اصلاً شبیه نیست. distress در اجاره تجاری هنوز وجود دارد، اما در اجاره مسکونی ماده ۴۰ آن را صریحاً لغو کرده است.

مستأجر رفت و وسایلش ماند، می‌توانم همه را خالی کنم؟

نه. رها شدن واحد مسیر ماده ۴۲ را می‌خواهد: اول دستور خاتمه یا ابلاغ به مستأجر و کمیسیون، بعد ۳۰ روز انتظار، و خالی کردن پیش از کامل شدن این روند ریسک را بر عهده موجر می‌گذارد.

این مقاله به زبان‌های دیگر: 中文English

راهنمای جامع این دسته:راهنمای کامل اجاره در انتاریو برای موجر و مستأجر: قراردادها، ودیعه، افزایش اجاره و LTB

Ming Ren

نویسندهٔ این مقاله: Ming Ren، کارگزار (Broker) در RE/MAX Realtron Realty Inc. برای پرسش‌های مربوط به خرید، فروش یا اجاره می‌توانید مستقیم با من تماس بگیرید: 647-779-9186، mingrenrealty@gmail.com.

معرفی نویسندهدربارهٔ مینگتماس با مینگ

می‌خواهید دربارهٔ خانه‌تان صحبت کنیم؟

می‌توانید مستقیم تماس بگیرید یا کد را برای افزودن مینگ در WeChat اسکن کنید.

کد QR ویچت (WeChat) مینگ
برای افزودن در WeChat اسکن کنید

راهنمای محله‌ها بر اساس شهر

همهٔ شهرها ←
☎ تماس با مینگارزیابی رایگان