من Ming Ren هستم، بروکر RE/MAX Realtron.
پاسخ کوتاه: در انتاریو وظیفه اصلی تعمیر بر عهده مالک است. این موضوعِ خدمت خوب نیست — تکلیفی قانونی است که در قانون Residential Tenancies Act, 2006 (RTA) نوشته شده است. سهم مستأجر از این دفتر حساب کوچک است: نظافت معمول، و خسارتی که طرفِ خود مستأجر ایجاد کرده باشد. همین خط اصلی را درست نگه دارید تا بیشتر بحثهای «چه کسی پرداخت میکند» همانجا تمام شود.
موضوع اول: وظیفه تعمیر مالک را نمیتوان با قرارداد از میان برداشت
ماده ۲۰ قانون RTA مالک را موظف میکند مجموعه مسکونی، از جمله تکتک واحدهای اجارهای آن را، در وضعیت خوب تعمیر و مناسب سکونت فراهم و نگهداری کند و با استانداردهای بهداشت، ایمنی، مسکن و نگهداری مطابقت داشته باشد. هر چیزی که مالک فراهم میکند — سازه، لولهکشی، برق و سیستم گرمایش، تا لوازمی که مالک داده، پنجرهها، درها و قفلها — باید در وضعیت کاری نگه داشته شود. وقتی چیزی خراب یا فرسوده میشود، مالک آن را تعمیر میکند و اگر قابل تعمیر نباشد، جایگزین میکند. جایگزین لازم نیست مدل جدیدتر یا بهتری باشد؛ یک وسیله دستدوم سالم قابل قبول است. وظیفه، برگرداندن وضعیت کاری است، نه ارتقا دادن.
بند ۲۰(۲) رایجترین بهانه را هم میبندد: این وظیفه حتی وقتی برقرار است که مستأجر پیش از امضا از خرابی خبر داشته و با همان وضعیت اجاره کرده باشد. جمله «همانطور بود وقتی تحویل گرفت و خودش قبول کرد» وظیفه تعمیر را به مستأجر منتقل نمیکند. و چون ماده ۱۶ قانون RTA کنار گذاشتن قانون با قرارداد را ممنوع میکند، بندی در قرارداد مانند «به همان وضعیت اجاره داده شد، همه تعمیرها با مستأجر» وقتی آزموده شود دوام نمیآورد.
کدام استانداردهای جزئی اجرا میشود؟ جایی که شهرداری آییننامه استاندارد ملک دارد، استانداردهای شهرداری حاکم است؛ جایی که ندارد، استانداردهای استانی نگهداری در آییننامه O. Reg. 517/06 اعمال میشود. اجرا و سطح دقیق استاندارد از شهری به شهر دیگر فرق میکند، پس مالکان باید طبق قواعد شهری کار کنند که ملک در آن قرار دارد.
موضوع دوم: مستأجر فقط مسئول دو چیز است — و علت خرابی همهچیز را مشخص میکند
نخست، نظافت معمول. ماده ۳۳ قانون RTA مستأجر را مسئول نظافت معمول واحد میکند، مگر اینکه قرارداد اجاره نظافت را بر عهده مالک گذاشته باشد. واحد لازم نیست بینقص و براق باشد، اما کثیفیای که حشره جذب کند یا خطر بهداشتی و ایمنی بسازد از «معمول» فراتر است.
دوم، خسارتی که طرف مستأجر ایجاد کرده است. ماده ۳۴، مستأجر را مسئول تعمیر خسارت نامتناسب (undue damage) میداند که از رفتار عمدی یا ناشی از بیاحتیاطی مستأجر، یکی دیگر از ساکنان واحد، یا شخصی که مستأجر اجازه ورودش به مجموعه را داده، ایجاد شده باشد. فرسودگی عادی استفاده (wear and tear) خسارت نامتناسب نیست: فرشی که پس از سالها استفاده معمول کهنه شده هزینه مالک است؛ اما لکه بزرگ شراب قرمز، یا دری که مهمان با لگد شکسته، هزینه مستأجر است.
اختلاف بر سر لوازم خانگی هم از همین دو پرسش پیروی میکند: چه کسی آن را داده است و چطور خراب شده است؟ یخچالی را که مالک داده و از پیری از کار افتاده است، مالک تعمیر یا جایگزین میکند. ماشین ظرفشویی مالک که چون مستأجر اشیای خارجی در آن گیر انداخته خراب شده، خسارتِ ایجادشده توسط مستأجر است. وسیلهای که مستأجر خودش آورده، مشکل خودش است. در هر اختلافی، پیش از آنکه بپرسید «وسیله نو چقدر قیمت دارد»، بپرسید «چطور خراب شد».
موضوع سوم: خدمات حیاتی دستخورناپذیر است و اختلاف مسیر قانونی دارد — نه نگه داشتن اجاره
در برخی زمینهها مالک تقریباً هیچ فضای مانوری ندارد. بر اساس ماده ۲۱ قانون RTA، مالک نباید عرضه متعارف یک خدمت حیاتی (vital service) را قطع یا کم کند: آب گرم و سرد، سوخت، برق، گاز و گرمایش از ۱ سپتامبر تا ۱۵ ژوئن — و این حکم حتی وقتی اجاره عقب افتاده هم برقرار است. قطع آب، برق یا گرمایش برای فشار آوردن به مستأجر آشکارا غیرقانونی است. فضاهای مشترک و کنترل آفات هم بر عهده مالک است: راهنمای نگهداری LTB میگوید مالکان باید فضاهای مشترک مانند لابی، راهرو و رختشویخانه را تمیز نگه دارند و برای کنترل آفاتی مانند سوسک و موش اقدام کنند. مگر اینکه ثابت شود رفتار مشخص یک مستأجر باعث آلودگی شده است، کنترل آفات عموماً مسئولیت مالک است.
وقتی مالک برای تعمیر وارد واحد میشود، ماده ۲۷ عموماً دستکم ۲۴ ساعت اطلاع کتبی با ذکر دلیل میخواهد و ورود باید بین ساعت ۸ صبح تا ۸ شب باشد؛ موارد اضطراری استثناست.
یک جمله صریح با مستأجران: وقتی مالک تعمیر را به تأخیر میاندازد، بدترین واکنش نگه داشتن اجاره است. LTB صریحاً میگوید مستأجر نباید هیچ بخشی از اجاره را نگه دارد، حتی اگر نگهداری ضعیف باشد — اجاره پرداختنشده به مالک مبنای اخطار عدم پرداخت میدهد و مستأجر را در معرض خطر اخراج قرار میدهد. ترتیب درست این است: مالک را کتبی مطلع کنید و مدرک را نگه دارید؛ اگر مشکل در مدت متعارفی رفع نشد، به دفتر استانداردهای ملکی شهرداری شکایت کنید؛ اگر باز هم حل نشد، ظرف یک سال از بروز مشکل، فرم T6 (درخواست مستأجر درباره نگهداری) را نزد LTB ثبت کنید. هیئت میتواند به مالک دستور دهد کار را تا تاریخی مشخص تمام کند، کاهش اجاره (abatement) بدهد یا زیانهای متعارف ناشی از خرابی را جبران کند. همین منطق از مالکانی هم که بهموقع پاسخ میدهند و همهچیز را مستند میکنند محافظت میکند: در جلسه رسیدگی، طرفی برنده است که ردّ کاغذی دارد.
سه سوءبرداشت رایج
سوءبرداشت اول: «مستأجر پیش از اجاره از خرابی خبر داشت و قبول کرد، پس حالا تعمیرش با خودش است.» نه. بند ۲۰(۲) میگوید وظیفه تعمیر حتی جایی هم برقرار است که مستأجر از خرابی خبر داشته و با همان وضعیت اجاره کرده باشد. آگاهی، انتقال مسئولیت نیست.
سوءبرداشت دوم: «اگر مالک تعمیر نمیکند، مستأجر میتواند تا انجام تعمیر اجاره را نگه دارد.» نه. نگه داشتن اجاره در انتاریو به رسمیت شناخته نمیشود و میتواند اخطار عدم پرداخت و روند اخراج را به دنبال داشته باشد. راهحلها درخواست کتبی تعمیر، شکایت شهرداری و ثبت فرم T6 است — اجاره همچنان پرداخت میشود و ادعا جداگانه پیش میرود.
سوءبرداشت سوم: «چون مستأجر از وسیله استفاده میکند، خراب شدنش هزینه مستأجر است.» آزمون اشتباهی است. بپرسید چه کسی وسیله را داده و چطور خراب شده است. خرابی طبیعی یا فرسودگی وسیلهای که مالک داده، تعمیر یا جایگزینی مالک است؛ فقط خسارت عمدی یا ناشی از بیاحتیاطی طرف مستأجر هزینه را به او منتقل میکند.
وقتی اختلاف تعمیر پیش میآید، این پنج کار را به همین ترتیب انجام دهید
- درخواستها و پاسخها را کتبی کنید. مالکان باید یک کانال ثابت (ایمیل یا پیامک) برای درخواستهای تعمیر داشته باشند و هر گزارش، دستور کار و تکمیل را با زمان و عکس ثبت کنند.
- پیش از صحبت درباره پول، علت را مشخص کنید. حضور پیدا کنید، نگاه کنید و ثبت کنید که فرسودگی عادی است یا خسارت انسانی — و مبنای نتیجهگیری را هم بنویسید.
- پیش از ورود اطلاع درست بدهید: برای تعمیرهای غیراضطراری دستکم ۲۴ ساعت اطلاع کتبی. برای اضطرارهای واقعی مانند آبگرفتگی یا قطع گرمایش، اول اقدام کنید و بعد مستند کنید.
- گزینههای غیرقانونی هر دو طرف را خط بزنید: هرگز خدمت حیاتی را قطع نکنید و نگه داشتن اجاره را راهحل خودیاری ندانید.
- اگر به توافق نرسیدید، از مسیر قانونی بروید: مستأجر فرم T6 ثبت میکند؛ مالک میتواند از مستأجر بخواهد خسارتی را که ایجاد کرده تعمیر کند یا هزینه را از راه LTB مطالبه کند. هر دو طرف باید با سوابق کتبی و رسیدها به جلسه رسیدگی بیایند.
کار حرفهای و دقیق، پایه اعتماد است. من Ming Ren هستم. از هر ده اختلاف تعمیر، نه مورد به خاطر نبود مدرک و نبود نوشته از دست میرود، نه به خاطر قانون. اول واقعیتها و علت را مشخص کنید تا آنها را ماده به ماده با قانون تطبیق دهیم.
این مقاله فقط اطلاعات عمومی است و مشاوره حقوقی محسوب نمیشود. علت خسارت، استانداردهای شهرداری شما و مدارک پروندهتان همگی میتواند مسئول را تغییر دهد. پیش از هر اقدامی با یک وکیل یا paralegal مجاز در انتاریو مشورت کنید یا با LTB تماس بگیرید.
منابع اصلی: Residential Tenancies Act, 2006, S.O. 2006, c.17, ss.16, 20, 21, 27, 29, 33, 34 (Ontario e-Laws، بررسیشده در نوامبر ۲۰۲۶)؛ O. Reg. 517/06، Maintenance Standards؛ بروشور «Maintenance and Repairs» و دستورالعمل فرم T6 از Landlord and Tenant Board.
یادداشت: این نسخه فارسی برای آگاهی عمومی تهیه شده است. در صورت اختلاف در تفسیر، متن قانون و نسخههای انگلیسی و چینی ملاک بررسی دقیقتر هستند.
پرسشهای متداول
اگر مستأجر پیش از اجاره از خرابی خبر داشت و قبول کرد، آیا حالا تعمیرش با خودش است؟
نه. بند ۲۰(۲) میگوید وظیفه تعمیر حتی جایی هم برقرار است که مستأجر از خرابی خبر داشته و با همان وضعیت اجاره کرده باشد. آگاهی، انتقال مسئولیت نیست.
اگر مالک تعمیر نمیکند، آیا مستأجر میتواند تا انجام تعمیر اجاره را نگه دارد؟
نه. نگه داشتن اجاره در انتاریو به رسمیت شناخته نمیشود و میتواند اخطار عدم پرداخت و روند اخراج را به دنبال داشته باشد. راهحلها درخواست کتبی تعمیر، شکایت شهرداری و ثبت فرم T6 است — اجاره همچنان پرداخت میشود و ادعا جداگانه پیش میرود.
چون مستأجر از وسیله استفاده میکند، آیا خراب شدنش هزینه مستأجر است؟
آزمون اشتباهی است. بپرسید چه کسی وسیله را داده و چطور خراب شده است. خرابی طبیعی یا فرسودگی وسیلهای که مالک داده، تعمیر یا جایگزینی مالک است؛ فقط خسارت عمدی یا ناشی از بیاحتیاطی طرف مستأجر هزینه را به او منتقل میکند.


