Ming RenBroker · RE/MAX Realtron Realty Inc., Brokerage
☎ 647-779-9186

اجاره، موجر و مستأجر

با صاحب‌خانه زندگی می‌کنید و آشپزخانه یا حمام مشترک دارید؛ چرا حمایت قانون اجاره انتاریو شامل شما نمی‌شود؟

نویسنده , Broker, RE/MAX Realtron Realty Inc. (دربارهٔ مینگ) · تاریخ انتشار

Ming Ren · Broker · RE/MAX Realtron Realty Inc., Brokerage

→ همهٔ مقالات · اجاره، موجر و مستأجر · راهنمای جامع این دسته

من Ming Ren هستم، بروکر RE/MAX Realtron.

اول، اصل مطلب را ساده بگویم: در انتاریو، اجاره کردن یک اتاق در خانه صاحب‌خانه و شریک شدن در آشپزخانه یا حمام، از نگاه قانون اغلب اصلاً «اجاره» محسوب نمی‌شود. اگر وضعیت شما با بند (i) ماده ۵ قانون Residential Tenancies Act, 2006 (که از این پس RTA می‌نامیم) منطبق باشد، کل این قانون شامل شما نمی‌شود: نه هیئت صاحب‌خانه و مستأجر (Landlord and Tenant Board یا LTB) در کار است، نه روند قانونی تخلیه وجود دارد و نه قواعد مربوط به اجاره‌بها. آنچه برای شما می‌ماند، عمدتاً همان توافقی است که میان شما و صاحب‌خانه بسته شده است. اجاره شاید ارزان‌تر باشد و دلیلش همین است. پیش از امضا بدانید در کدام سوی خط ایستاده‌اید.

بند (i) ماده ۵: دو شرط که هر دو باید برقرار باشد

ماده ۵ قانون RTA مواردی را فهرست می‌کند که «این قانون اعمال نمی‌شود». بند (i) درباره محل سکونتی است که ساکن آن مجبور است حمام یا آشپزخانه را با مالک، همسر مالک، فرزند یا والدین مالک، یا فرزند یا والدین همسر مالک شریک شود، و مالک، همسر، فرزند یا والدین او در همان ساختمانی زندگی کنند که آن محل سکونت در آن قرار دارد. اگر این تعریف را باز کنیم، دو شرط باید هم‌زمان برقرار باشد:

شرط متن قانون چه می‌گوید نکته‌ای که معمولاً از دست می‌رود
آشپزخانه یا حمام مشترک باید حمام یا آشپزخانه را شریک شوید؛ یکی از این دو کافی است لازم نیست هر دو مشترک باشد؛ فقط آشپزخانه مشترک هم این بند را فعال می‌کند
طرف اشتراک، مالک یا یکی از بستگانِ نام‌برده باشد و در همان ساختمان زندگی کند مالک، همسر، فرزند، والدین، یا فرزند یا والدین همسر مالک این فهرست بسته است: خواهر و برادر، خویشاوندان دورتر و دوستان در آن نیستند و آن شخص باید واقعاً در همان ساختمان زندگی کند

برعکسش را هم ببینید: دو وضعیت رایج بیرون از این معافیت می‌ماند. اگر آشپزخانه و حمام را فقط با مستأجران دیگر شریک شوید و مالک در ساختمان زندگی نکند، این یک اجاره معمولی است و RTA مثل همیشه از شما حمایت می‌کند. اگر طرف اشتراک شما برادر مالک یا دوست او باشد، او هم در فهرست قانونی نیست. پرسش هرگز فقط این نیست که «آیا چیزی را شریک می‌شوید؟»؛ پرسش این است که «با چه کسی شریک می‌شوید و آیا آن شخص اینجا زندگی می‌کند؟»

یک نکته زمانی هم در عمل بارها محل اختلاف می‌شود: آیا این وضعیت اشتراکی از همان روز ورود شما برقرار بوده است؟ اگر در ابتدا یک اجاره‌نامه معمولی برای یک واحد مستقل امضا کرده‌اید و صاحب‌خانه بعداً به خانه آمده و شروع به استفاده مشترک از آشپزخانه شما کرده است، واقعیت‌ها عوض شده و اینکه حمایت RTA را نگه می‌دارید یا نه، به بررسی موردی بستگی دارد؛ چیزی نیست که صاحب‌خانه با یک جمله درباره‌اش تصمیم بگیرد. تاریخ ورود، توافق اولیه و سوابق پرداخت شما دقیقاً همان مدارکی است که اگر آن روز برسد، اهمیت پیدا می‌کند.

چه چیزهایی از بین می‌رود و چه چیزهایی باقی می‌ماند

آنچه از بین می‌رود، کم نیست. اول، مسیر LTB: این هیئت به درخواست‌هایی رسیدگی می‌کند که بر اساس RTA مطرح می‌شوند و چون وضعیت معاف، بیرون از قانون قرار دارد، درخواست‌هایی درباره ودیعه، تعمیرات یا دستور ترک خانه معمولاً در آنجا قابل طرح نیست. دوم، روند قانونی تخلیه: مستأجر معمولی را فقط می‌توان از مسیر فرم‌های اطلاع‌رسانی، جلسه رسیدگی و اجرا بیرون کرد؛ اینجا هیچ‌کدام از این‌ها نیست و درخواست ترک خانه بر اساس توافق و حقوق عرفی (common law) پیش می‌رود. سوم، قواعد اجاره‌بها: سقف راهنمای افزایش سالانه اجاره و مهلت‌های اطلاع افزایش اجاره اعمال نمی‌شود و اجاره و ودیعه شما همان چیزی است که در قرارداد آمده است.

اما «RTA اعمال نمی‌شود» با «هیچ قانونی اعمال نمی‌شود» یکی نیست. روشن بدانید چه چیزهایی باقی می‌ماند:

  • توافق همچنان پابرجاست. میان شما و صاحب‌خانه یک قرارداد وجود دارد، حتی اگر شفاهی باشد. اینکه صاحب‌خانه برای ترک خانه چقدر باید از قبل اطلاع بدهد، اول از همه تابع همان چیزی است که در توافق آمده است. اگر توافق چیزی نگفته باشد، حقوق عرفی «اطلاع معقول» (reasonable notice) می‌خواهد و در عمل، یک دوره اجاره معیار معمول است؛ یعنی اگر ماهانه پرداخت می‌کنید، تقریباً یک ماه. صادقانه بگویم نقطه ضعف همین‌جاست: قانون عدد دقیقی تعیین نکرده و همین نامشخص بودن، ناراحت‌کننده‌ترین بخش این نوع سکونت است.
  • اختلاف‌ها به دادگاه می‌رود، نه به هیئت. اختلاف‌های مالی، مثل برنگرداندن ودیعه یا خسارت به وسایل شما، اگر مبلغ در صلاحیت دادگاه دعاوی کوچک (Small Claims Court) باشد، به آنجا می‌رود.
  • در انتخاب ساکن، قانون حقوق بشر هم یک استثنای هم‌سو دارد. بند (۱) ماده ۲۱ قانون Human Rights Code می‌گوید حق برخورداری برابر در مسکن نقض نمی‌شود وقتی محل سکونت در خانه‌ای است که مالک یا خانواده‌اش در آن زندگی می‌کنند و ساکنان مجبورند حمام یا آشپزخانه را با آنان شریک شوند. به زبان ساده، در یک اتاق اشتراکیِ هم‌خانه با مالک، مالک در انتخاب اینکه چه کسی وارد شود اختیار بسیار گسترده‌ای دارد. این حکم درباره انتخاب ساکن است؛ مجوزی برای آزار، قطع خدمات یا دور ریختن وسایل شما پس از سکونت نیست و قوانین دیگر با آن رفتارها برخورد می‌کنند.

یک جمله منصفانه هم برای طرف صاحب‌خانه بگویم: این معافیت به معنای آن نیست که مالک هر کاری بخواهد می‌تواند بکند. اگر ودیعه گرفته‌اید و شرایطی را پذیرفته‌اید، قرارداد شما را هم مقید می‌کند. ساکنی که اجاره بدهکار است یا به ملک آسیب زده است را می‌توان بر اساس توافق و حقوق عرفی پیگیری کرد، اما نه با عوض کردن قفل یا بیرون بردن وسایل او؛ اگر کار به دادگاه دعاوی کوچک برسد، قاضی نگاه می‌کند که چه کسی به توافق عمل کرده است. در این نوع اتاق‌ها، اعتبار و خالی ماندن واحد در نهایت به پای خود صاحب‌خانه نوشته می‌شود: هرچه شرایط مکتوب روشن‌تر و اطلاع‌رسانی کامل‌تر باشد، اختلاف کمتر است. نوشتن شرایط سخت در همان ابتدای توافق، بسیار ارزان‌تر از توضیح دادن در دادگاه است.

سه سوءبرداشت رایج

«اگر اصلاً آشپزخانه را شریک شوم، هیچ حمایت RTA ندارم.» نه لزوماً. مهم است با چه کسی شریک می‌شوید — مالک یا یکی از بستگان نام‌برده در قانون — و آیا آن شخص در همان ساختمان زندگی می‌کند یا نه. اشتراک فقط با مستأجران دیگر، در حالی که مالک جای دیگری زندگی می‌کند، یک اجاره معمولی تحت RTA است.

«اگر RTA از من حمایت نکند، صاحب‌خانه می‌تواند امروز بگوید برو و من باید امروز بروم.» نه. توافق و حقوق عرفی همچنان برقرار است و اطلاع معقول همچنان لازم است؛ اگر در توافق مهلت اطلاع تعیین شده باشد، همان مهلت حاکم است. مشکل واقعی این است که عدد ثابت قانونی وجود ندارد؛ دقیقاً به همین دلیل این موضوع باید پیش از سکونت، قطعی و مکتوب شود.

«من فرم استاندارد اجاره انتاریو را امضا کرده‌ام، پس حتماً RTA از من حمایت می‌کند.» نام روی فرم تعیین نمی‌کند که قانون اعمال می‌شود یا نه؛ وضعیت واقعی سکونت تعیین می‌کند. برعکسش هم درست است: یک اجاره معمولی بدون امضای فرم استاندارد هم کاملاً تحت پوشش قانون است. کاغذ کمتر از واقعیت اهمیت دارد.

اگر قصد دارید وارد چنین اتاقی شوید، این پنج کار را به ترتیب انجام دهید

  1. اول سه واقعیت را تأیید کنید: آشپزخانه یا حمام را با چه کسی شریک می‌شوید، آیا آن شخص مالک یا همسر، فرزند یا والدین مالک است، و آیا واقعاً در ساختمان زندگی می‌کند. اگر هر سه پاسخ مثبت است، با این فرض برنامه‌ریزی کنید که RTA شامل شما نمی‌شود.
  2. شرایط پایان کار را در توافق بنویسید: هر طرف برای پایان دادن به سکونت چقدر باید از قبل اطلاع بدهد، با یک عدد دقیق روز؛ نه فقط عبارت «اطلاع قبلی».
  3. ودیعه را در یک بند جدا بنویسید: چقدر است، بابت چه چیزهایی می‌توان از آن کم کرد و چند روز پس از ترک خانه باید برگردانده شود. محدودیت‌های RTA درباره ودیعه اینجا از شما حمایت نمی‌کند؛ همان یک بند، همه چیزی است که دارید.
  4. مدارک ورودتان را کامل نگه دارید: توافق، رسیدهای انتقال وجه، تاریخ ورود و اینکه در آن زمان چه کسی در ساختمان زندگی می‌کرد. اگر روزی بر سر اینکه وضعیت اشتراکی از ابتدا برقرار بوده یا نه اختلافی پیش بیاید، همین مدارک تصمیم می‌گیرد.
  5. اگر از وضعیت خود مطمئن نیستید، پیش از امضا از یک کلینیک حقوقی محلی یا یک وکیل یا paralegal دارای مجوز بپرسید. زیر این اتاق‌ها هیچ تور ایمنی LTB پهن نیست؛ نیم ساعت مشاوره پیش از امضا، بسیار ارزان‌تر از یک پرونده دادگاه پس از آن است.

کار حرفه‌ای و دقیق، پایه اعتماد است. من Ming Ren هستم. اگر یک وضعیت اجاره‌ای شما را درباره اینکه کدام قواعد بر آن حاکم است مردد کرده است، توافق و واقعیت‌ها را روی میز بگذارید تا پیش از تصمیم، مورد به مورد با هم بررسی‌شان کنیم.


این مقاله فقط اطلاعات عمومی است و مشاوره حقوقی محسوب نمی‌شود. اینکه امکانات را با چه کسی شریک می‌شوید، آیا آن شخص در ساختمان زندگی می‌کند و توافق شما چه می‌گوید، همگی بر اعمال شدن یا نشدن بند (i) ماده ۵ اثر می‌گذارد. پیش از هر اقدامی با یک وکیل یا paralegal دارای مجوز در انتاریو مشورت کنید.

منابع اصلی: Residential Tenancies Act, 2006, S.O. 2006, c.17, s.5(i)؛ Human Rights Code, R.S.O. 1990, c.H.19, s.21(1) (Ontario e-Laws، بررسی‌شده در نوامبر ۲۰۲۶).

یادداشت: این نسخه فارسی برای آگاهی عمومی تهیه شده است. در صورت اختلاف در تفسیر، متن قانون و نسخه‌های انگلیسی و چینی ملاک بررسی دقیق‌تر هستند.

پرسش‌های متداول

اگر اصلاً آشپزخانه را شریک شوم، هیچ حمایت RTA ندارم؟

نه لزوماً. مهم است با چه کسی شریک می‌شوید — مالک یا یکی از بستگان نام‌برده در قانون — و آیا آن شخص در همان ساختمان زندگی می‌کند یا نه. اشتراک فقط با مستأجران دیگر، در حالی که مالک جای دیگری زندگی می‌کند، یک اجاره معمولی تحت RTA است.

اگر RTA از من حمایت نکند، صاحب‌خانه می‌تواند امروز بگوید برو و من باید امروز بروم؟

نه. توافق و حقوق عرفی همچنان برقرار است و اطلاع معقول همچنان لازم است؛ اگر در توافق مهلت اطلاع تعیین شده باشد، همان مهلت حاکم است. مشکل واقعی این است که عدد ثابت قانونی وجود ندارد؛ دقیقاً به همین دلیل این موضوع باید پیش از سکونت، قطعی و مکتوب شود.

من فرم استاندارد اجاره انتاریو را امضا کرده‌ام، پس حتماً RTA از من حمایت می‌کند؟

نام روی فرم تعیین نمی‌کند که قانون اعمال می‌شود یا نه؛ وضعیت واقعی سکونت تعیین می‌کند. برعکسش هم درست است: یک اجاره معمولی بدون امضای فرم استاندارد هم کاملاً تحت پوشش قانون است.

این مقاله به زبان‌های دیگر: 中文English

می‌خواهید دربارهٔ خانه‌تان صحبت کنیم؟

می‌توانید مستقیم تماس بگیرید یا کد را برای افزودن مینگ در WeChat اسکن کنید.

کد QR ویچت (WeChat) مینگ
برای افزودن در WeChat اسکن کنید

راهنمای محله‌ها بر اساس شهر

همهٔ شهرها ←
☎ تماس با مینگارزیابی رایگان