من Ming Ren هستم، بروکر RE/MAX Realtron.
اول، نتیجه را ساده بگویم: این موضوعی است که قانون آن را برای رسیدگی آرام و محتاطانه طراحی کرده است. در انتاریو، اگر یک مستأجر مشترک — یا کودکی که با او زندگی میکند — از نظر قانون قربانی خشونت یا سوءرفتار شناخته شود، آن مستأجر میتواند با Form N15 از Landlord and Tenant Board (LTB) و با دستکم ۲۸ روز اخطار، فقط سهم خود را از اجاره پایان دهد. خود اجاره پایان نمییابد. مستأجرانی که میمانند با همان شرایط قبلی متعهد میمانند، و موجر نسبت به این اخطار و همه پیوستهای آن وظیفه سخت محرمانگی دارد.
این مقاله فقط قواعد اجاره را توضیح میدهد، نه واقعیتهای هیچ پرونده مشخصی را. سه موضوع را بررسی میکنیم: مستأجری که میرود چه باید بکند، مستأجرانی که میمانند با چه وضعی روبهرو میشوند، و موجر چه چیزی را میتواند و چه چیزی را نمیتواند بگوید. امنیت همیشه پیش از کاغذبازی است — هر کس در خطر است، نخست با فردی مورد اعتماد یا یک نهاد حمایتی حرفهای تماس بگیرد.
یک: مستأجری که میرود، از مسیر جداگانه ماده 47.2 استفاده میکند
ماده 47.1 قانون Residential Tenancies Act, 2006 برای حالتی است که همه مستأجران با هم کل اجاره را پایان میدهند. ماده 47.2 مسیر موضوع این مقاله است: یک مستأجر مشترک سهم خودش را پایان میدهد.
شرایط مشخص است:
- چه کسی میتواند اخطار بدهد: خود مستأجر، یا کودکی که با او زندگی میکند، باید طبق ماده 47.3(1) قربانی خشونت یا شکل دیگری از سوءرفتار شناخته شود. طبق ماده 47.3(4)، در ادعاهای خشونت خانگی یا سوءرفتار، شخص مورد نظر باید همسر یا همسر سابق مستأجر، شریک زندگی فعلی یا سابق، شریک عاطفی فعلی یا سابق، یا فردی ساکن همان واحد باشد که با مستأجر یا کودک نسبت خویشاوندی — از جمله از راه ازدواج — دارد؛ خشونت جنسی حکم جداگانه خود را دارد. اختلاف معمولی میان افرادی که فقط یک واحد را شریکاند، در این سازوکار نمیگنجد.
- چقدر اخطار: تاریخ پایان باید دستکم ۲۸ روز پس از دادن اخطار باشد (ماده 47.2(3)). لازم نیست آخرین روز یک دوره اجاره یا یک مدت ثابت باشد، و پیش از پایان مدت ثابت هم میتوان از آن استفاده کرد.
- کدام فرم: فرم مورد تأیید هیئت، یعنی Form N15، با ذکر واحد اجارهای و تاریخ پایان، و با امضای مستأجری که اخطار را میدهد (ماده 47.2(4)). اخطار را میتوان بهتنهایی داد، یا همراه با برخی — نه همه — مستأجران مشترک دیگر.
- یکی از دو پیوست: یا رونوشت یک حکم دادگاه — برای مثال peace bond بر اساس Criminal Code، یا restraining order بر اساس Family Law Act یا Children's Law Reform Act — که در ۹۰ روز پیش از دادن اخطار صادر شده باشد؛ یا Tenant's Statement About Sexual or Domestic Violence and Abuse مورد تأیید هیئت، با امضای مستأجر.
- بیانیه لازم نیست ماجرا را شرح دهد: طبق ماده 47.3(5)، بیانیه فقط باید واحد را مشخص کند، ادعا را مطرح کند، بگوید ادامه زندگی در آنجا ممکن است مستأجر یا کودک را در معرض آسیب قرار دهد، و امضا شود. لازم نیست آنچه رخ داده شرح داده شود یا از کسی نام برده شود. طبق ماده 47.3(6)، هیئت فقط میتواند بررسی کند که سند واقعی است و از همان نوعی است که قانون توصیف میکند؛ درباره درست بودن خود ادعا تصمیم نمیگیرد.
یک نکته زمانی بهآسانی از قلم میافتد. طبق ماده 47.2(5)، اگر مستأجر اخطار را بدهد اما در تاریخ پایان یا پیش از آن واحد را تخلیه نکند، اخطار فقط نسبت به همان مستأجر باطل میشود. اگر بهموقع تخلیه کند، طبق ماده 47.2(6) از تاریخ پایان دیگر مستأجر و طرف اجاره نیست — اما حقوق و بدهیهایی که پیش از آن تاریخ پدید آمدهاند، مانند مبلغی که از دوره پیشین بدهکار است، از بین نمیروند.
یک مثال ساختگی از خودم (تاریخها خیالیاند و فقط برای نشان دادن مراحلاند): دو مستأجر مشترک یک واحد را شریکاند. یکی از آنها در ۱ مارس یک N15 امضاشده و یک بیانیه امضاشده به موجر میدهد و تاریخ پایان را ۲۹ مارس میگذارد — دستکم ۲۸ روز بعد. او در ۲۹ مارس یا پیش از آن تخلیه میکند و از آن تاریخ دیگر مستأجر آن اجاره نیست. مستأجر دیگر اخطاری نداده است و اجاره برای او مانند گذشته ادامه مییابد.
دو: برای مستأجرانی که میمانند، اجاره ادامه مییابد و ودیعه نزد آنان میماند
این نخستین نکتهای است که مستأجران باقیمانده باید بدانند: ماده 47.2(7) تصریح میکند که این اخطار، اخطار پایان اجاره نیست. پس:
- اجاره پایان نمییابد. مستأجرانی که اخطار ندادهاند با همان شرایط قبلی مستأجر میمانند. هیچ بندی از ماده 47.2 اجاره را بهخاطر رفتن یک نفر بهطور خودکار کاهش نمیدهد — نحوه تقسیم بار اجاره از آن پس موضوع مذاکره با موجر است، نه چیزی که قانون برای هیچیک از طرفها بازنویسی کند.
- ودیعه از آنِ کسانی است که میمانند. طبق ماده 47.2(8)، rent deposit پرداختشده به سود مستأجرانی است که اخطار ندادهاند، و هر مستأجری که اخطارش باطل شده است. مستأجری که طبق این مسیر بهدرستی میرود، سهمی از آن ودیعه نمیبرد. هر تسویه خصوصی میان مستأجر رفته و مستأجران باقیمانده، موضوعی میان خودشان است.
- کسانی که میمانند، حق خروج زودهنگام خود را دارند. طبق ماده 47.2(9)، پس از آنکه مستأجر رفته بهدرستی دیگر مستأجر نباشد، مستأجران باقیمانده میتوانند یک اجاره سالانه یا با مدت ثابت را با دستکم ۶۰ روز اخطار پایان دهند؛ اگر بیش از یک مستأجر باقی مانده باشد، همه باید اخطار را مشترکاً بدهند و اخطار باید با ماده 43(1) مطابقت داشته باشد. توجه کنید که این حق برای اجارههای سالانه و با مدت ثابت نوشته شده است — فرض نکنید برای اجاره ماهانه دقیقاً به همان شکل عمل میکند.
سه: وظیفه محرمانگی موجر یک قاعده سخت است و جریمه دارد
ماده 47.4 سختترین بخش این طرح برای موجران است. موجری که N15 دریافت میکند باید این واقعیت را که اخطاری داده شده، خود اخطار، اسناد پیوست و هر اطلاعات مندرج در آنها را محرمانه نگه دارد و برای هیچکس فاش نکند — جز استثناهای محدود مواد 47.4(2) تا (5)، مانند افشا برای یک نهاد اجرای قانون بنا بر درخواست آن در ارتباط با یک تحقیق، برای وکیلی که به موجر خدمات میدهد، برای هیئت در رسیدگی به اینکه آیا اخطار بهدرستی داده شده است، یا با رضایت مستأجری که اخطار را داده است.
برای مستأجران باقیمانده، هم زمان و هم محتوای آنچه موجر میتواند بگوید ثابت است. طبق ماده 47.4(3)، موجر فقط پس از تاریخ پایان، و فقط پس از آنکه مستأجرِ اخطاردهنده عملاً طبق اخطار تخلیه کرده باشد، میتواند دو چیز را به مستأجر باقیمانده بگوید: اینکه اخطاری طبق ماده 47.2 داده شده است، و تاریخ پایان مندرج در آن اخطار. نه بیشتر — نه اینکه چه کسی آن را داده، نه چرا، و نه چه چیزی پیوست آن بوده است. سرپرستان ساختمان، مدیران ملک و دیگر افرادی که برای موجر کار میکنند و این اطلاعات را دریافت میکنند، به همان قواعد محرمانگی پایبندند (مواد 47.4(5) و (6)).
این موضوع ادب و نزاکت نیست؛ مسئولیت قانونی است. نقض ماده 47.4(1) طبق ماده 234 قانون یک offence است، و طبق ماده 238 جریمه آن در صورت محکومیت برای اشخاص تا $50,000 و برای شرکتها تا $250,000 است. رفتار درست موجر همیشه یکی است: اسناد را امن نگه دارد، روند را دنبال کند، و تحقیق و قضاوت نکند و چیزی را منتقل نکند.
چند سوءبرداشت رایج
سوءبرداشت یک: «یک نفر با N15 رفت، پس کل اجاره ما خودبهخود تمام شد.» نه. ماده 47.2(7) صریح است: اخطار فقط سهم مستأجری را که آن را داده پایان میدهد. اجاره برای همه کسانی که ماندهاند ادامه مییابد.
سوءبرداشت دو: «مستأجری که میرود میتواند سهم خودش از ودیعه را پس بگیرد.» طبق ماده 47.2(8)، ودیعه از آنِ مستأجرانی است که اخطار ندادهاند. مستأجری که بهدرستی میرود سهمی از آن نمیبرد؛ هر تسویه خصوصی موضوع جداگانهای میان خود مستأجران است.
سوءبرداشت سه: «موجر باید به من بگوید چه کسی اخطار داده و چه اتفاقی افتاده است.» موجر نمیتواند. پس از تاریخ پایان و پس از تخلیه مستأجر رفته، بیشترین چیزی که موجر میتواند به مستأجر باقیمانده بگوید این است که اخطاری داده شده و تاریخ پایان چه بوده است. بقیه اطلاعات تحت حمایت ماده 47.4 است.
سوءبرداشت چهار: «برای استفاده از مسیر بیانیه، اول باید گزارش پلیس یا حکم دادگاه داشته باشم.» دو پیوست جایگزین یکدیگرند. اگر حکم دادگاهی صادرشده در ۹۰ روز گذشته وجود داشته باشد میتوان از آن استفاده کرد؛ بدون آن، میتوان از Tenant's Statement امضاشده استفاده کرد، و این بیانیه طبق قانون لازم نیست ماجرا را شرح دهد یا از کسی نام ببرد.
سوءبرداشت پنج: «اخطار که داده شد، دیگر مهم نیست مستأجر واقعاً تخلیه کند یا نه.» مهم است. طبق ماده 47.2(5)، اگر مستأجر در تاریخ پایان یا پیش از آن تخلیه نکرده باشد، اخطار نسبت به او باطل است و او همچنان طرف اجاره میماند.
اگر اکنون با این وضعیت روبهرو هستید، پیشنهاد میکنم به این ترتیب پیش بروید
- امنیت را در اولویت بگذارید. اگر به حمایت نیاز دارید، پیش از پرداختن به فرمها و مهلتها با فردی مورد اعتماد، یک وکیل یا یک نهاد حمایتی حرفهای تماس بگیرید.
- اگر مستأجری هستید که آماده رفتن است: Form N15 و Tenant's Statement جاری را از LTB بگیرید، تاریخ پایانی دستکم ۲۸ روز بعد انتخاب کنید، N15 را همراه با یکی از دو پیوست مجاز به موجر بدهید و مدرک تحویل را نگه دارید.
- در تاریخ پایان یا پیش از آن واقعاً تخلیه کنید — همین گام است که خروج را مؤثر میکند؛ تحویل فرم بهتنهایی کافی نیست.
- اگر مستأجری هستید که میمانید: مطمئن شوید اجارهتان ادامه دارد، تعهدات اجارهتان تغییر نکرده و ودیعه طبق ماده 47.2(8) نزد شما میماند؛ اگر میخواهید یک اجاره سالانه یا با مدت ثابت را زودتر پایان دهید، اخطار مشترک ۶۰ روزه ماده 47.2(9) را بررسی کنید.
- اگر موجر هستید: اسناد را جداگانه و محرمانه نگه دارید، چیزی را برای هیچ مستأجر دیگری فاش نکنید، و فقط همان دو مورد مجاز را به مستأجران باقیمانده بگویید، آن هم فقط پس از تاریخ پایان و پس از تخلیه مستأجر رفته. اگر پرسشی درباره افشا روشن نیست، نخست از وکیل خود بپرسید.
- هر کس درباره نحوه اعمال این قواعد در پرونده خودش مطمئن نیست، بهجای آنکه اطلاعات کلی را تصمیم پرونده خود بداند، با یک وکیل در انتاریو مشورت کند یا با LTB تماس بگیرد.
من Ming Ren هستم. در چنین موضوعی، امنیت و کاغذبازی را از هم جدا نگه دارید و قانون را ماده به ماده پیش ببرید.
این مقاله اطلاعات کلی است، نه مشاوره حقوقی و نه راهنمای ایمنی. واقعیتهای یک پرونده، نوع اجاره و اسناد مربوط میتواند نتیجه را تغییر دهد. پیش از اقدام با یک وکیل در انتاریو مشورت کنید، و هر جا امنیت مطرح است، نخست با یک نهاد حمایتی حرفهای تماس بگیرید.
منابع اصلی: Residential Tenancies Act, 2006, S.O. 2006, c.17, ss.47.1, 47.2, 47.3, 47.4, 234, 238 (Ontario e-Laws، بررسیشده در نوامبر ۲۰۲۶)؛ Landlord and Tenant Board Form N15 و Tenant's Statement About Sexual or Domestic Violence and Abuse. تاریخهای ماه مارس در مثال، توضیحیاند و پرونده واقعی نیستند.
پرسشهای متداول
یک نفر با N15 رفت، پس کل اجاره ما خودبهخود تمام شد؟
نه. ماده 47.2(7) صریح است: اخطار فقط سهم مستأجری را که آن را داده پایان میدهد. اجاره برای همه کسانی که ماندهاند ادامه مییابد.
مستأجری که میرود میتواند سهم خودش از ودیعه را پس بگیرد؟
طبق ماده 47.2(8)، ودیعه از آنِ مستأجرانی است که اخطار ندادهاند. مستأجری که بهدرستی میرود سهمی از آن نمیبرد؛ هر تسویه خصوصی موضوع جداگانهای میان خود مستأجران است.
موجر باید به من بگوید چه کسی اخطار داده و چه اتفاقی افتاده است؟
موجر نمیتواند. پس از تاریخ پایان و پس از تخلیه مستأجر رفته، بیشترین چیزی که موجر میتواند به مستأجر باقیمانده بگوید این است که اخطاری داده شده و تاریخ پایان چه بوده است؛ بقیه اطلاعات تحت حمایت ماده 47.4 است.
برای استفاده از مسیر بیانیه، اول باید گزارش پلیس یا حکم دادگاه داشته باشم؟
دو پیوست جایگزین یکدیگرند. اگر حکم دادگاهی صادرشده در ۹۰ روز گذشته وجود داشته باشد میتوان از آن استفاده کرد؛ بدون آن، میتوان از Tenant's Statement امضاشده استفاده کرد و این بیانیه طبق قانون لازم نیست ماجرا را شرح دهد یا از کسی نام ببرد.


